Αυτό το Δεκέμβρη ακούστηκαν πάλι πολλά για το τι ήταν ο περσινός Δεκέμβρης. Αναλύσεις σχετικά με την αισθητική του, τη σημασία του, την ένταση και την έκταση του, τον αυθορμητισμό του και τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά που προκλητικά αμφισβητήθηκαν. Ότι και να ήταν πάντως, το σίγουρο είναι ότι πρόκειται για μια άδικη δολοφονία ενός παιδιού, ενός συμβάντος όπου με ταχύτητα αστραπής όλοι οι πολιτικοί χώροι προσπάθησαν να το εκμεταλλευθούν για μικρο-πολιτικά-κομματικά συμφέροντα.
Φέτος, ένα χρόνο μετά και αφού αποκτήσαμε μια ακόμα επέτειο βίας όπου γιορτάζεται με αναδρομική βία, συμμορίτικο ξύλο απο την αστυνομία και προληπτικές συλλήψεις (απαραίτητο στάδιο μιας κλιμακούμενης δεξιότερης πολιτικής), το θέμα συζητήθηκε ξανά αναμασώντας συναισθήματα, σκέψεις και πολιτικάντικους λόγους και στη μέση τα ΜΜΕ που φέτος τήρησαν περίεργη σιγή. Οι πτυχές του θέματος που θα ήθελα να αναφερθώ έχουν να κάνουν κυρίως με την κριτική που ασκήσανε αρκετοί στα παιδιά που κατέβηκαν στους δρόμους, διαμαρτυρήθηκαν, φώναξαν και κάνανε όλες τις αποτροπαιες για την κοινή λογική και τη δημόσια τάξη πράξεις. Να σημειώσω ότι πιστέυω πως το συμβάν της περσινής δολοφονίας αφορά πρωτογενώς τους μαθητές μιας και ένα μέλος της κοινότητας τους ήταν το άτυχο θύμα.
Πολλοί ανέφεραν ότι η εξέγερση (ή ότι άλλο ήτανε) οφείλεται στην ερεθισμένη ματαιοδοξία των παιδιών που κατέβηκαν στους δρόμους με τα 3G κινητά τους, τα Νike ρούχα τους ως τρόπος διαφυγής απο την οκνηρία τους και την αστικής τους μαλθακότητα. Προσωπικά πιστεύω ότι ήταν μια αυθόρμητη αντίδραση σε ένα θλιβερό συμβάν που τους αφορούσε άμεσα και αμφισβήτήσαν αυτά τα οποία τα ίδια τα παιδιά έκριναν και θεώρησαν ότι τους πιέζουν. Δεν αντιλέγω ότι η αντίδραση τους νοθεύτηκε απο απλούς “γιατί έχει αθηναϊκές πινακίδες” μπάχαλους που προσέφεραν τον τέλειο αντικινητρο για τη μη ερμηνεία των κοινωνικών αναταραχών και επεισοδίων ώς μέσο πολιτικής επικοινωνίας (σίγουρα όχι το καλύτερο)*. Πολλές φορές κινηθηκαν και έπραξαν με μιμητισμό και αμέσως εξαιρέθηκε απο τα δικαιολογημένα ανθρώπινα χαρακτηριστικά ενός εφήβου που έχει μεγαλύτερη ροπή σε τέτοιες συμπεριφορές. Ο κόπος των νοικοκυραίων, και κυρίως των επιτυχημένων, αντιτάχθηκε σαν το υπέρτατο ιδανικό ενώ ο κόπος των παιδιών με το υπερφορτωμένο πρόγραμμα ή των πολιτών και μεταναστών στα όρια της φτωχειας δεν “κοστολογήθηκε” ανάλογα οπότε και δεν δικαιολογήθηκε. Τα πλάτσικα** ήταν μια πικρή αλήθεια που ξεπερνούσαν τον πρακτικό ρεαλισμό της καθημερινής λογικής, όμως ο Διογένης ήταν πρόθυμος να ζει μέσα σε ένα βαρέλι και για αυτό έδινε στον εαυτό το δικαίωμα να λεει στους ανθρώπους καυτές αλήθειες.
Ο αδιαφορισμός (συστηματική αδιαφορία για τα πάντα) ήταν το χαρακτηριστικό των εφήβων πρίν τα γεγονόντα του Δεκέμβρη `08 αλλά μιμητισμός των γιαλατζί “εξεγερμένων”, ο μηδενισμός και η βία ήταν αυτά που τους αποδόθηκαν μετά. Δηλαδή, δικαιολογήσαμε μόνο όσα μπορέσαμε να καταλάβουμε, τα υπόλοιπα θεωρήθηκαν ρομαντικές ανοησίες, γλυκανάλατοι στοχασμοι, φλυαρίες και περιττοί συναισθηματισμοί που δεν χωράν στο λεξιλόγιο και τη λογική των ενήλικων της εποχής μας. Τα τραχια συναισθήματα απέρριψαν τελείως το νεανικό ρεμβασμό ο οποίος οφείλει να ενηλικιώνεται και να δίνει τη θέση του σε πιο πρακτικά θέματα.***
Το τι ήταν όλα αυτά τα γεγονότα έχει νομίζω υπεραναλυθεί χωρίς κανένα απτό αποτέλεσμα και πόρισμα, ίσως γιατί όπως υποστηρίζουν αρκετοί δεν είχε συγκριμένα αιτήματα. Το σίγουρο είναι ότι άφησε κάτι να αιωρείται και έβγαλε για λίγο την κοινωνία απο την ισσοροπία που της έδινε η άγνοια. Λειτούργησε (και θα λειτουργεί) σαν εσωτερικός καθρέφτης σε κοινωνικό και ατομικό επίπεδο. Εστω και προσωρινά αρνήθηκε το άμεσο (επαναστατική πράξη απο μόνο του) και έβαλε την κοινωνία σε μια διαδικασία αμφιταλάντευσης μεταξύ κυνισμού , απόρριψης και αποδοχής.
Ο τίτλος του ποστ είναι απο ένα τραγούδι των Τhe Jam που αν και το γνωρίζω χρόνια μόνο τον τελευταίο καιρό συνειδητοποιησα πόσο μακρυα βρισκόμαστε απο αυτό που λεει.
(Ασχετο YΓ: white socks for ever!!)
*σε καμμία περίπτωση δεν είναι αποτελεί θέση υπέρ της βίας αλλά αναφέρεται στην τάση η βία, μόνο ώς συνολικά κατακριτεό κοινωνικό φαινόμενο, να εμποδίζει στην εμβάθυνση των αιτιών που την προκαλεί και στη διαρκή άρνηση της επαναλαμβανόμενης εμφάνισης της
**ουτέ το συγκεκριμένο αποτελεί θέση υπέρ των ληστρικών επιδρομών στα μικρά καταστήματα. Πάλι, το συγκεκρημένο φαινόμενο μπλοκάρει την αναζήτηση των βαθύτερων αιτιών που το προκαλούν χωρίς να δικαιολογεί μπάχαλους που τα κλέψανε και τα πουλήσανε για έξτρα εισόδημα.
***όχι δεν το εννοώ το “να τους αφήσουμε να καίνε, να σπάνε και να καταστρέφουν?”
Πώς διαχωρίζεις με τόση χειρουργική αναλυτικότητα τον “απλό μπάχαλο”, τον οργισμένο έφηβο, και όσους κάναν “πλιάτσικο”; Γιατί ό,τι συνέβη να μην υπήρξε συνισταμένη και των τριών αυτών πτυχών και βέβαια και πολλών άλλων; Ίσως ακόμη τα ίδια πρόσωπα ενέργησαν ταυτόχρονα και με τους τρεις τρόπους…
Μήπως είναι αυθαιρεσία να προσπαθεί κανείς να χωρίσει τα γεγονότα σε μία πλευρά καλή και αυθεντική και σε μια άλλη σκάρτη, ευκαιριακή και ανέντιμη; Νομίζω πέφτεις σε αυτή την παγίδα. Κάνεις λόγο, π.χ., για “νόθευση”. Ένα μήνα κράτησε η κατάσταση: πότε πρόλαβε το κίνημα να συγκροτηθεί και κατόπιν να υποστεί νοθεία;
(Ίσως και εγώ αν επιχειρούσα μια τέτοια αποτίμηση που κάνεις –παρακινδυνευμένη όπως και όλες όσες έγιναν και γίνονται– να έπεφτα σε τέτοιες λούμπες. Ως αναγνώστης, όμως, τις αντιλαμβάνομαι ευκολότερα.)
κατ αρχάς δεν μίλησα για κίνημα κίνημα και δεν έγραψα κανένα τέτοιο ή πραπλήσιο πολιτικό όρο…
διαχωρίζεται γιατί είναι απλά σκέψεις απέναντι σε εικόνες εκείνων των ημερών…
οι πράξεις τους νοθεύτηκαν απο το μιμητισμό που είναι απόλυτα φυσιολική συμπεριφορά για την ηλικία τους πράγμα που σημαίνει ότι ίσα ίσα δεν αντιμετωπίζονται αποκομμένα αλλά όλα μαζί.
Για το λόγο αυτό η μεγαλύτερη μου ένσταση είναι η διαρκής άρνηση απέναντι σε εικόνες που επαναλαμβάνονται ξανα κ ξανά και η συμπεριφορές μας έιναι σαν να μην τις βλέπουμε…
νομίζω το ερμήνευσες τελείως αντίθετα απο αυτό που εννούσα, ίσως δεν το έγραψα κ καλά.
Στόχος ήταν το κείμενο να μήν περιέχει τίποτα σαφές, για αυτό δεν είπα κανένα βαρύγδουπο όρο όπως κίνημα,επανάσταση κτλ…
Το μόνο που νομίζω που έγραψα με κάποια παραπάνω σαφήνεια είναι ότι δεν αντιμετωπίστηκαν με σεβασμό τα αιτήματα τους (δεν κρίνω αν ήταν λάθος ή σωστά)
αυθαιρεσία απέναντι σε τί κ σε ποιόν??
Θα είμαι, ίσως, λίγο επιθετικός απέναντι σου, αλλά για χάριν της συζήτησης και μόνον.
Το επιχείρημα περί μιμητισμού είναι εντελώς στείρο. Δεν μπορεί να μας εξηγήσει τίποτα. Στην τελική όλα μπορούν να ειδωθούν ως μίμηση. Για αυτό και είναι ο δημοφιλέστερος όρος στα σκοροφαγωμένα σχολικά εγχειρίδια ψυχο-κοινωνιολογίας.
Αν ήθελες να είσαι συνεπής με αυτό που είπες περί νόθευσης, θα έπρεπε να μην αποφύγεις να μιλήσεις για κίνημα. Αν έλεγες πιστεύω είναι ένα τάδε κίνημα διαμαρτυρίας με αυτά και αυτά τα χαρακτηριστικά, στο οποίο παρείσφρησαν χ διαβρωτικά στοιχεία, θα μπορούσα να σε ακολουθήσω.
Αντί για αυτό: Μιλάς εντελώς αόριστα για νοθείες και μιμητισμούς. Λες βέβαια ειλικρινώς ότι σε πειράζει που δεν συζητήθηκαν με σεβασμό τα αιτήματά τους –κάπου στην ελληνική δημοσία σφαίρα, φαντάζομαι εννοείς.
Εδώ εξαπολύεται γενική επίθεση σε κάθε, κατά την αντίληψη του υπουργού, αναρχίζον στέκι, γκετοποιούνται ολόκληρες αστικές περιοχές, ποινικοποιούνται οι κουκούλες, καταλύεται το άσυλο των πανεπιστημίωνκαι κ.α. και εσύ ονειρεύεσαι σεβασμό και διάλογο. Παρατραβηγμένη απαίτηση, έως και αφελής.
(Το αυθαιρεσία πήγαινε στην κρίση που κάνεις περί μπάχαλων, πλιάτσικων, κ.λπ. Από τα δικά μου μάτια βέβαια…)
ναι κ σου ξαναείπα μιλάω αόριστα κ με ασάφεια γιατί προκύπτουν απλά απο εικόνες και τι τίποτα άλλο..
σκοροφαγωμένοι κ στείροι όροι αποστήθισης για τις εξετάσεις…όπως ταιριάζει στην ηλικία τους κ στην συμπεριφορά τους, μπήκε πολύ βία στη συμπεριφορά τους σαν παιδιά, που αν θες δεν μπορώ να θεωρήσω κίνημα τις μαθητικές πόρειες εκείνης της περιόδου…(χωρίς αυτό να υποβιβάζει τη σημασία τους )…
κίνημα νομίζω ότι έχει πολύ πιο πολιτικό περιεχόμενο το οποίο αρνούμαι να δεχθώ ότι μπορεί να εκφραστεί απο μαθητές…μπορεί να είναι συλλογικές πράξεις, δράση ή ότι άλλο θες…είναι για τον ίδιο λόγο για τον οποίο δεν μπορώ να πιστέψω ότι τα παιδιά που πιάσανε κ τα σύρανε με τον αντιτρομοκρατικό νόμο πριν κάνα μήνα…είναι δράση, μπορεί να ήταν ποινικά καταδικαστέες συμπεριφορές αλλά σε καμμία περίπτωση δεν νομίζω να ήταν μια δράση με πλήρη πολιτικού υπόβαθρου ώστε να αποτελεί απειλή για την πολιτεία κ το κρατος…κ εκείνο μιμητισμός μου φαίνεται κ νοθεία αλλά όχι βαριάς πολιτικής σημασίας όπως το εκλαμβάνεις εσύ..